معدنی ها /فائزه پناهی؛ سیماندو بالاخره از روی نقشه بیرون آمده و وارد بازار واقعی سنگآهن شده است؛ پروژهای در گینه که قرار است در اوج فعالیت، سالانه حدود ۱۲۰ میلیون تن سنگآهن تولید کند، اولین محمولهها از اواخر ۲۰۲۵ راهی بازار شدند و حالا در ۲۰۲۶، اثر این عرضه تازه دارد خودش را نشان میدهد.
اما مسئله فقط ورود یک معدن بزرگ جدید نیست، سیماندو سنگآهنی با عیار حدود ۶۵ درصد تولید میکند؛ همان نوع خوراکی که فولادسازان برای کاهش مصرف انرژی و هزینههای زیستمحیطی بیشتر به آن نیاز دارند؛ یعنی این پروژه قرار نیست صرفاً چند میلیون تن به عرضه جهانی اضافه کند؛ قرار است ترکیب عرضه را هم تغییر دهد.
در طرف دیگر، چین ایستاده؛ بزرگترین مصرفکننده سنگآهن جهان که همزمان با افزایش عرضه گینه، تولید فولادش تحت فشار قرار گرفته است. وقتی تقاضای چین کشش سابق را ندارد و یک منبع عظیم و پرعیار وارد بازار میشود، فشار طبیعی روی قیمت سنگآهن افزایش پیدا میکند.
حالا اما برای ایران، خطر دقیقاً همینجاست، معدن ایرانی فقط با معدن استرالیایی یا برزیلی رقابت نمیکند؛ حالا باید با سنگآهن پرعیار گینه هم رقابت کند؛ آن هم در بازاری که فولادساز چینی بیش از همیشه دنبال خوراک باکیفیت و اقتصادی است.
بنابراین سیماندو برای معدنکار ایرانی یک پیام روشن دارد: دوران «هرچه بیشتر استخراج کنیم، بهتر» دارد تمام میشود. معدنی که عیار پایین، هزینه استخراج بالا و فرآوری ضعیف دارد، در بازار جدید خیلی زودتر تحت فشار قرار میگیرد.
سیماندو هنوز به ظرفیت کامل نرسیده، اما سؤال اصلی را همین حالا روی میز گذاشته است:اگر عرضه سنگآهن پرعیار آفریقا بالا برود و قیمت جهانی پایین بیاید، چند معدن ایرانی واقعاً توان رقابت دارند؟
این دیگر داستان یک معدن در گینه نیست؛ آزمون جدیدی برای اقتصاد سنگآهن ایران است.