متفقین تا حدود سال ۱۹۵۰ بازسازی صنایع فولاد آلمان را محدود و کنترل کردند؛ زیرا نگرانی جدی نسبت به احیای توان نظامی این کشور وجود داشت.

در همین دوره، بخشی از دانش فنی و متخصصان آلمانی در حوزه متالورژی به کشورهای دیگر منتقل شدند و آلمان با محدودیت‌های صنعتی گسترده مواجه بود.

با این حال، بازسازی واقعی تیسن از سال ۱۹۵۰ و با احیای کارخانه‌های Thyssen-Hütte آغاز شد.

۱۹۵۱: نخستین کوره بلند (Blast Furnace) تیسن دوباره روشن شد و تولید فولاد از سر گرفته شد؛ رویدادی نمادین که آغاز احیای صنعت فولاد آلمان به شمار می‌آید.

۱۹۵۳: شرکت August Thyssen-Hütte AG مجدداً تأسیس شد و فعالیت مستقل فولادی خود را از سر گرفت. همزمان، شرکت Krupp نیز به‌تدریج از صنایع نظامی فاصله گرفت و به سمت تولیدات صنعتی و فولادی غیرنظامی بازگشت.

۱۹۵۵: تیسن یکی از مدرن‌ترین خطوط نورد گرم آلمان را راه‌اندازی کرد؛ نقطه‌ای که نشان می‌داد مسیر این شرکت از «بازسازی» صرف عبور کرده و وارد مرحله نوسازی و توسعه صنعتی شده است.

دهه ۱۹۶۰: دیگر سخن فقط از بازسازی نبود؛ آلمان وارد دوران معجزه اقتصادی (Wirtschaftswunder) شد و تیسن و کروپ بار دیگر به غول‌های صنعتی اروپا تبدیل شدند.

به زبان ساده، واحدهای مختلف تیسن طی حدود ۵ تا ۱۰ سال از ویرانی جنگ دوباره روی پای خود ایستادند، اما تبدیل شدن مجدد به یک قدرت صنعتی بزرگ حدود ۱۵ تا ۲۰ سال زمان برد.

تجربه آلمان و ژاپن در سوی دیگر جهان نشان می‌دهد بازسازی موفق صرفاً به معنای بازگرداندن ظرفیت‌های از دست‌رفته نیست؛ بلکه فرصتی برای نوسازی، ارتقای فناوری، افزایش بهره‌وری و تعریف یک مدل صنعتی جدید است. شاید دقیقاً به همین دلیل است که امروز موضوع «بازسازی صنعت فولاد» می‌تواند فراتر از احیا، به معنای خلق افق‌های تازه برای توسعه باشد. / معدن ۲۴