معدنی ها /فائزه پناهی؛ درخواست معافیت کامل فولادیها از محدودیت برق، بیش از آنکه راهحل بحران باشد، یک رانت انرژی در لباس ضرورت است؛ صنعتی که سالها از برق یارانهای سود برده، حالا در اوج کمبود، خواستار دسترسی بدون محدودیت است؛ یعنی انتقال مستقیم هزینه بحران به سایر صنایع و حتی مصرفکننده نهایی.
استدلال حفظ زنجیره تأمین درست است، اما ناقص؛ چون مسئله اصلی، ناکارآمدی مزمن در بهرهوری انرژی و تعلل در احداث نیروگاههای اختصاصی است چرا که در مدل جهانی، فولاد بدون پشتوانه انرژی پایدار اصلاً معنا ندارد، اما در ایران هنوز به شبکه فرسوده سراسری تکیه دارد و همزمان امتیاز ویژه میخواهد.
ماجرا این است که اگر قرار باشد هر صنعت استراتژیک در بحران برق معاف شود، عملاً حکمرانی انرژی فرو میپاشد، سیاست درست، اولویتدهی کور نیست؛ تخصیص مبتنی بر بهرهوری، ارزش افزوده و سرمایهگذاری واقعی در انرژی است. در غیر این صورت، این مطالبه نه نجات صنعت، بلکه تشدید بیعدالتی در توزیع برق است.