معدنی ها /فائزه پناهی؛ اوایل خرداد ماه سال ۱۴۰۴ بود که وزیر صنعت، معدن و تجارت در جریان سفر به استان زنجان از معدن سرب و روی انگوران بازدید کرد؛ معدنی که سالهاست به عنوان یکی از مهمترین منابع تأمین سرب و روی کشور معرفی میشود. همان زمان گزارشهای رسمی از ظرفیت بالای ذخایر، نقش راهبردی انگوران در صنایع فلزات غیرآهنی و اهمیت آن در اقتصاد معدنی کشور سخن میگفتند.
اما حالا که به سال ۱۴۰۵ رسیدهایم، یک پرسش جدیتر از آن روزها مطرح است: انگوران امروز دقیقاً در چه وضعیتی قرار دارد و دستاوردهای اعلامشده تا چه اندازه با واقعیتهای میدانی همخوانی دارد؟
انگوران همچنان یکی از اصلیترین منابع تأمین خوراک صنایع روی کشور محسوب میشود، اما در کنار آمار تولید، چند واقعیت کمتر دیدهشده نیز وجود دارد. نخست مسئله پایداری ذخایر است؛ کارشناسان معدن سالهاست نسبت به کاهش تدریجی ذخایر روباز هشدار میدهند و تأکید دارند که توسعه استخراج زیرزمینی و اکتشافات تکمیلی باید با سرعت بیشتری دنبال شود تا فشار تأمین مواد اولیه صنایع، آینده این معدن را با چالش مواجه نکند.
در کنار این موضوع، مسئله محیطزیست نیز همچنان محل بحث است؛برخی مطالعات علمی در منطقه نشان دادهاند که فعالیتهای معدنکاری میتواند بر کیفیت خاک و منابع آبی اطراف اثر بگذارد و غلظت برخی عناصر سنگین در محدوده معدن افزایش پیدا کند؛ موضوعی که ضرورت نظارت و پایش دقیقتر زیستمحیطی را دوچندان میکند.
از سوی دیگر، سهم توسعه محلی از این معدن بزرگ هنوز محل سؤال است؛ انگوران در منطقهای واقع شده که همچنان با محدودیتهای اقتصادی و زیرساختی روبهروست، در حالی که در بسیاری از کشورهای معدنی، چنین ذخایری به موتور توسعه مناطق پیرامونی تبدیل میشوند.
انگوران بدون تردید یک سرمایه معدنی مهم برای کشور است؛ اما ارزش واقعی چنین ذخایری زمانی حفظ میشود که در کنار تولید، به پایداری ذخایر، حفاظت محیطزیست و سهم واقعی منطقه از این ثروت ملی نیز توجه جدی شود.
مخاطبین عزیز پایگاه خبری–تحلیلی "معدنیها"؛ شما میتوانید از دایرکت پیج اینستاگرام "معدنیها" به آدرس madanihanews برای ارائه نقطه نظرات، پیشنهادها، انتقادها و سایر پیامهای خود با ما در ارتباط باشید.
